Alışveriş Listesi

Geçtiğimiz aylarda  çeşitli Türk ve Yabancı firmalar tarafından yayınlanan  çizgi romanlardan satın almayı istediklerimin listesidir:

  • Beasts of Burden: Animal Rites HC (Dark Horse): Bu aralar ciltli olarak satın almaya değer gördüğüm tek çizgi roman sanırım bu. Yıllar sonra bir arkadaşımın çocuğuna ya da yeğenime falan hediye olarak verebilirim. İyi yatırım.
  • Dingo TPB (Boom Studios): Henüz çıkmadı ama yarın öbür gün çıkıyor sanırım. 2010’un ilk yarısında okuduğum en eğlenceli çizgi romanlardan biriydi. İçinde tanrıçaların, cadıların,  bir kutunun, dev bir köpekle, bir tür rocknralla’nın olduğu modern amerika’nın çeşitli eyaletlerinde geçen fantastik bir öykü. Neil Gaiman’ın Amerikan Tanrıları’nı beğenmişseniz, bunu da beğenme ihtimaliniz var. Eskiden Blog başlığı; “Ava Giden Avlanır” yazısının altındaki köpek resmi Dingo’dan bir panelden kesilmişti.
  • Final Crisis TPB (Dc Comics): Bence Final Crisis aradan zaman geçtikçe tekrar tekrar okunabilecek bir macera. Rengarenk ve korkunç. Oldukça uçuk ama biraz dağınık. Ancak Hardcover versiyonu satın alınacak kadar da iyi değil. Fakat sof-cover’ı çıkmış. 300 küsür sayfa. 20 Dolar. Bir köşede bulunmasını isterim.
  • Irredeemable Vol:1 TPB (Boom Studios): 10$. Süperkahraman türü içerisinde bana en yenilikçi gelen çizgi roman bu. Bir ton olay oldukça minimalist bir tarzla anlatıyor. Fiyat süper. Almak istiyorum açıkcası.
  • Karakule: Eve Giden Yol (Altın Kitaplar): Anladığım kadarı ile ilk cilt olan ‘Silahşör’ün Doğuşu’nu satın alanlar ikiye ayrılıyor: 1. Kitap ‘Kara Kule’ olduğu için satın alanlar. 2. ‘kaliteli ve güzel gözüken bir çizgi roman’ olduğu için satın alanlar. Benim de dahil olduğum ilk grup eseri beğenmiş. 2. grubun bir kısmı ise öykünün kendisinden dolayı 1. grup kadar beğenmemiş. Bu çizgi romandaki ilüstrasyonların çok iyi olduğunu gösteriyor. İki grubun da ortak sıkıntısı ise çeviri.  Ben satın almaya devam edeceğim. Hatta, heyecanla bekliyorum.
  • Spider-Man: Öteki (1. Cilt), Siyaha Dönüş ve Son Bir Gün (Hoz Comics): Bu üçünü henüz satın alamadım.

Aşağıdakiler de “Gönül İsterdi ki…” kısmı. Görüp istediklerim ama muhtemelen önümdeki belirsiz zaman zarfı içerisinde satın alamayacaklarım:

  • Ölüm: Yaşamanın Ağır Bedeli (Baykuş Kitap): Neil Gaimann’ın benim kafamda yeri şu: Rastgele satın alacağım bir çizgi romandan/kitaptan %70 daha iyi çıkacaktır. Yaşamın Ağır Bedeli’ni de uzun süredir satın almak istiyorum ve ne zaman sahaflara/kitapçılara gitsem, bir elime alıp karıştırıyorum. Sayfa sayısına göre biraz tuzlu olduğu için de her seferinde geri bırakıyorum. Ama bir gün alıcaz kısmetse.
  • Daredevil: The Devil’s Hand TPB (Marvel): Andy Diggle ve Roberto’nun işlerini ne kadar beğendiğimden daha önce de bahsetmiştim. Genel olarak Daredevil’in Hand’in başına geçmesi anlatılıyor.
  • Batwoman: Elegy Deluxe Editin HC (Dc Comics): Bunu bir gün kitapçıda, çizgi roman dükkanında basılı halde görürsem küt diye satın alabilirim aslında. İlüstratör J.H. Williams III. panelleri kullanarak çok değişik kompozisyonlar oluşturmuş ve sanatı da oldukça etkileyici. Çoğu kompozisyon 2 sayfayı birden kaplıyor. Renklendirme gerçekten güzel.  Basılı hali hardcover versiyonu satın alınacak kadar etkileyici olabilir.  Sanat bir yana, hikaye de çok başarılı; sanki çok iyi yazılmış bir Batman hikayesini andırıyor fakat kahramanın Batman’e nazaran bambaşka bir orijini ve modern bir arka-planı var. Tabii yine de Bruce Wayne’e göz kırpıyor. Ve tabii ki  yarasa orda duruyor.
  • Blackest Night HC (Dc Comics): Kalın cilt. 30 dolar. Cıvcıvlı, rengarenk.  İlk listedikilerimin birçoğunu ve bir de bunu bu ay içerisinde satın alırsam eğer iki ay sonra elektriğim kesilebilir.
  • Batman & Robin: Batman vs. Robin Deluxe Edition (Dc Comics): Bu da sert kapak. 25 dolar. Doğalgaz da gidiyor..
  • Punisher Max: Kingpin Premier: Aslında yukarıdaki ikisine göre daha iyi olan  üçüncü sert kapak. Su da kesildi. Bu şehri terk ediyorum.

Black Glove ve Batman: R.I.P.

Öncelikle bu biraz geç kalmış bir post (yaklaşık 1 sene kadar). Çünkü Batman’in hazin sonunundan haberim olmasına rağmen hikayeyi henüz  okuyabildim.

Bildiğiniz (ya da bilmeyenlerin öğreneceği gibi) Bruce Wayne AKA Batman, DC evrenin diğer sakinleri tarafından şu an ölü olarak biliniyor. Ancak henüz ölmüş değil. Durum biraz karışık ve Batman sever birçok okuyucu için de rahatsız edici sanırım.

Bruce Wayne’in yokoluşuna giden yol 2007 yılının sonlarına doğru yaynlanmaya başlayan, Grant Morrison tarafından yazılan “Black Glove” adlı öykü ile başlıyor ve “Batman R.I.P”  ile devam edip, Dc Comics’in geçen yılki mega event’i “Final Crisis” ile sonlanıyor.

Uzun uzadıya konuyu yazmak istemiyorum çünkü hikaye aslında oldukça basit. Black Glove, Simon Hurt adında –Batman’i yok etmeye ant içmiş- ve Batman hakkında (gizli kimliği Bruce Wayne de dahil olmak üzere) birçok sırrı bilen bir psikiyatrist tarafından yönetilen bir tür villain’ler topluluğudur. Simon Batman’i yok etmek için direkt saldırı yerine -gizli kimliğini bilmesine rağmen- çok daha karmaşık bir yol izler. Öncelikli amacı zaten 80’li yıllardan beri akıl sağlığı yerinde olmayan Batman’e gerçek manada keçileri kaçırtmaktır. Bunun için çok dikkatlice hazırlanmış bir plan uygular ve en sonunda Batman’i gerçekten de delirtmeyi başarır denilebilir. Ancak tabi ki işler gözüktüğü kadar basit değildir ve Batman ne yapıp edip, Simon Hurt’ten intikamını alır. Batman R.I.P.’in son sayfalarında Batman’i Simon Hurt’ün kaçmasını engellemek için çabalarken görüyoruz ve sonunda ikisi de yere çakılıp patlayan bir helikopter içinde son nefeslerini veriyorlar. Ya da vermiyorlar mı?

Her iki macera da Grant Morrison tarafından yazılmış ve Tony S. Daniel tarafından çizilmiş okuması zevkli maceralar. Okurken dikkatinizi olabildiğince  yöneltmeniz gerekiyor çünkü  iki macera boyunca sadece sayfa doldurmak için konulmuş tek bir boş kare ya da konuşma baloncuğu yok. Hikaye basit olsa bile kurgu bana  Christopher Nolan’ın filmlerini hatırlattı. Sanki hikayenin basitliğine rağmen yazarın anlatacak o kadar çok şeyi var ki; her  sayfa ve her bir  kare kurgu içerisinde önemli bir yer tutuyor  ve öykünün yürümesini sağlıyor.  Yani Black Glove R.I.P. birçok main-stream çizgi romanın aksine hızlıca okunan, çıtır çerez maceralardan değil. Karmaşık bir kurgusu var ve satır aralarını yakalayabilmek dikkat istiyor.

Birbirinin devamı niteliğindeki bu iki macera,  Simon Hurt’un kontrollü manipülsayonu altında Batman’in yavaş yavaş delirmesi hakkında. Batman zaten oldukça uçlarda gezinen psikolojisiyle keçileri kaçırmaya en yakın kahramanlardan biriydi. Joker’in de dediği gibi: “ All you need is just a little pushhh..”. Dolayısıyla bu iki hikayeyi (her ne kadar aksiyon oranları gayet dozunda ayarlanmış ve okuyucu tatmin eden birçok sahne içeriyor dahi olsa bile)  şekillendiren ikinci esas öğe ise karakterlerin kendileri.  Yazar karakterleri öyle güzel yazmış ki hayran kaldım. Joker zaten tanıtılmasına gerek olmayan bir karakter olmasına rağmen R.I.P.’in son sayılarındaki 2 dayfa neden Grant Morrison’un özellikle karakterler konusunda çok iyi bir yazar olduğunu bence belgeliyor.

Aşağıdaki 2 sayfayı kısaca açıklamak gerekirse: Black Glove 5 süper-zenginden oluşan bir bahis topluluğudur aslında. Bahis oynadıkları şeyler ise tahmin edebileceğiniz gibi “Batman mi kazanacak, Joker mi?” gibi uçuk kaçık şeylerdir. Bu 2 sayfa; Batman , Black Glove tarafından Joker’le karşılaştırılıp, iyicene tırlatılıp, canlı canlı mezara gömüldükten sonra olan diyalogları içeriyor.

Sanırım Joker’i birçoğumuz bu nedenden dolayı seviyoruz (o da kendince delikanlı).

Bu macerayı okumayı bitirdikten sonra tepkim şuna yakın oldu: “Anaa..Herif hakkaten öldü.”. Bu tepki şaşırtıcı aslında. Çünkü, ortalama  10 senedir,  süperkahramanların ölmesi/öldürülmesi şaşırtıcı bir durum olmaktan öte, genel geçer bir macera tipine dönüştü. Dolayısıyla Batman R.I.P.’in konusu ve finali sıradan ve bilindik olsa bile bence o kadar güzel bir macera ki sonu başından belli olan o final, beni şaşırtmayı başardı işte.

Ancak olay bundan sonra karışmaya başlıyor zaten. R.I.P.’in sonunda Batman bence gayet doyrucu bir biçimde  can veriyor. Ya da bize öyle gösteriliyor. Ancak gelin görün ki DC’nin geçen yılki mega event’i Final Crisis’in ilk sayısını karıştırırken şöyle bir kareyle karşılaşınca oldukça şaşırdım:

Final Crisis R.I.P. ile aynı zaman aralığında belki 1 ya da 2 ay geç yayınlanan bir hikaye ve Batman hiçbirşey olmamış gibi orda oturuyor. Final Crisis da tıpkı Black Glove ve R.I.P. gibi Grant Morrison tarafından yazılmış bir hikaye. Ancak Dc evrenini tanımayanlar için okuması ve anlaması neredeyse imkansız derecede zor. Açıkcası DC evrenini çok da iyi tanımadığım için ben de ne olup bittiğini çok kavrayamadım. Fakat konuya geri dönersek eğer R.I.P.’te Batman ölmesine rağmen, burada hiçbirşey olmamış gibi sağ salim oturuyor ve Final Crisis’in sonunda bir kez daha ölüyor. Ölmek de değil aslında olan şey. Grant Morrison’un sözleriyle:

Ölümden çok daha iyi. Geçmişte daha önce de insanlar karakterleri öldürdüler  ancak bana göre bu hikayenin sonu demek. Ben hikayenin dinamik ve kıvrak olmasını istiyorum. Dolayısıyla yaptığım şey ölümden çok daha beter bir yazgı. Bu tip adamlara olmasını kimsenin ummadığı bir şey. Bu Bruce Wayne için Batman’in sonu demek.

Aslında Batman’in başına gelen şey Dark Seid tarafından “Omega Işınları” ile vurulup zaman içerisinde sürüklenmesiymiş. Fİnal Crisis’in son sayfasında Bruce Wayne’i mağara adamı kılığında görüyoruz.

Şimdi bu bence hakkaten gereksiz bir hareketti. Final Crisis’i anlamadım, çünkü dediğim gibi Final Crisis DC evreni hakkında ve bu evrende süregelmiş geçmiş dönem olayları çevresine örülmüş bir macera. Dolayısıyla ne kadar kaliteli bir hikaye olduğu konusunda review’lar, yazarı ve cbr dosyalarından başka birşeyi kıstas alamam ve hepsi de iyi. Ama olaya Bruce Wayne açısından bakınca R.I.P.’in sonu Final Crisis’e göre çok daha fazla  Batman stilindeydi ve beni tam manasıyla doyurdu. Fİnal Crisis’teki  fantastik final, R.I.P.’in süper güçlerden, paralel evrenlerden arınmış, psiklojik ve karanlık finaline o kadar ters düşüyor ki, Black Glove ve R.I.P. hikaye akışı olarak çok iyi hikayeler olmalarına rağmen Batman kronolojisinde etkisiz bir macera olarak kalıyorlar.

Grant Morrison neden bunu tercih etmiş emin değilim. Ama nedenlerden biri muhakkak ki Final Crisis derecesindeki büyük bir eventte 3 büyükten biri olan Batman’in olmazsa olmaz oluşudur. Kısacası reyting ve satış. İkinci olarak ise belli ki DC ve Grant Morrison  Batman cephesine biraz da olsa bir yenilik getirmeye çalışıyor ancak Bruce Wayne’i taş devrine yollamak biraz fazla uçarı kalıyor. Sonuçta X-Men değil Batman okuyoruz.

Peki şimdi ne olacak? “The Return of Bruce Wayne” isimli, yine Grant Morrison tarafından yazılacak olan 6 sayılık dergide Bruce Wayne zaman içerisinde savrularak günümüz Gotham’ına ulaşmaya çalşacak. Büyük ihtimalle her bölümde ayrı bir zaman dilimi ve ayrı bir Bruce Wayne göreceğiz ve her sayı başka bir çizer tarafından çizilecek. Bu seri hakkında hissetiklerim Tengunner’ın hissettiklerinden çok da farklı değil: Yazık günah! (ve bence gereksiz). Ancak umut vadeden bir yönü varsa da o da yine Morrison tarafından yazılıyor oluşu. Bruce Wayne’in akibetini beklerken aşağıdaki preview’larla da Bruce’un ağlanacak haline gülebiliriz: